Nastasia – 35 jaar
Leeftijd van diagnose: 4 jaar
“In 2019 schreef ik me in voor Climbing for Life en het Diabetes Liga Cycling Team. Later leerde ik ook DiaT1op kennen. Ik droomde al een tijd van reizen met de fiets, maar wist niet hoe dat aan te pakken. Als kind had ik slechte ervaringen met sporten door veel hypo’s. Door Climbing for Life en DiaT1op heb ik geleerd hoe je sporten en diabetes kunt combineren. Het was een topervaring, waarin ik ook veel geweldige mensen heb leren kennen. Fietsen blijkt een enorme passie te zijn. Ondertussen heb ik de grenzen van België gefietst, ben ik op bikepacking-reis geweest door Scandinavië, en fietste ik de Galibier en Stelvio op. In augustus 2023 zal ik zelfs deelnemen aan mijn eerste ultracycling race.”

Eind november 2023 zal het dertig jaar geleden zijn dat ik de diagnose van type 1 diabetes kreeg. Ik weet niet op welke dag het precies was – ik weet bv. enkel dat het eind november was omdat ik terug naar school mocht toen Sinterklaas kwam – en van die dag zelf herinner ik mij ook weinig. Wel herinner ik me nog dat ik de periode ervoor van school naar huis liep om zo snel mogelijk water te drinken, dat ik in de keuken op een weegschaal moest staan voor mijn beide ouders, dat de stem van mijn mama klonk alsof er iets ergs was wanneer ik die dag met mijn vader naar de huisarts zou gaan en de grote angst en paniek die ik had toen ik daarna in een bed op spoed lag, omgeven door een groep verpleging en/of artsen die rond mij stonden met naalden, en een vlindertje dat helemaal geen vlinder was.

De jaren erna werden gekenmerkt door veel verdriet die ik in stilte droeg. Ik bleef maar hopen dat ik in een nachtmerrie zat waaruit ik ieder moment zou ontwaken. Ik had altijd een enorme honger en alles wat lekker was mocht ik niet meer eten. De porties eten die ik kreeg waren zo klein dat ik zelfs iedere kruimel van mijn boterhammen opat. Om die honger te stillen was ik ook erg geoefend geworden in het stiekem eten, zelfs als mijn ouders vlakbij waren. Ik kreeg vreetbuiten, die ik nog tot in mijn twintigste zou blijven hebben. Ik bleef erg mager en na een tijd groeide ik niet meer. Daarvoor moest ik verschillende onderzoeken ondergaan, maar er werd geen reden gevonden voor mijn groeistilstand.

Tot mijn moeder besloot om van endocrinoloog te veranderen en naar UZ Leuven te gaan. Dat was ongeveer anderhalf jaar na mijn diagnose (denk ik). Daar werd een HbA1c van 10% vastgesteld. Ik kreeg een nieuwe insulineregeling en een dieet waarbij ik veel meer mocht eten dan voordien, en ik werd zelf betrokken bij de behandeling. Ik leerde wat diabetes was, hoe je spuiten maakt en zet, en ik kreeg inzicht in hoe je bepaalt hoeveel insuline je mag zetten. Dat was belangrijk voor mij. Ik kreeg eindelijk het gevoel dat ik wat controle had over mijn aandoening. Ik groeide weer en was niet langer graatmager.

Desondanks heeft het lang geduurd eer ik kon aanvaarden dat ik diabetes had. In de lagere school had ik nare ervaringen met zware hypo’s waarbij ik de controle over mezelf en mijn lichaam verloor en me schaamde. Ik voelde me ook aangestaard als ik een injectie moest zetten. Ik wilde niet anders zijn en vertelde daarom aan niemand dat ik diabetes had. En omdat ik dat niet verteld had, durfde ik ook niet publiekelijk insuline te zetten of in mijn vinger te prikken.

Op het werk spoot ik me in op de wc. Tot op een bepaald moment mijn behandelende arts zei dat het zo niet langer kon. Dat kwam blijkbaar aan, want sindsdien heb ik mij herpakt. De eerste keren was het een enorme stress om een pen te zetten terwijl collega’s in de buurt waren, maar niemand reageerde raar. Sindsdien is er een klik gekomen en spuit ik gewoon waar ik ook ben. Het heeft ervoor gezorgd dat ik me beter in mijn vel voel, dat ik de diabetes aanvaard heb en zelfs die vreetbuiten verdwenen. Ook is mijn HbA1c sindsdien echt goed. Dat laat maar zien hoe belangrijk het mentale aspect is.

Ik droomde al een tijd van reizen met de fiets, maar wist niet hoe dat aan te pakken.

In 2019 schreef ik me in voor Climbing for Life en het Diabetes Liga Cycling Team. Later leerde ik ook DiaT1op kennen. Als kind had ik slechte ervaringen met sporten door veel hypo’s, waardoor ik niet met anderen durfde te sporten uit schrik om een last te zijn. Door Climbing for Life en DiaT1op heb ik geleerd hoe je sporten en diabetes kunt combineren. Het was een topervaring, waarin ik ook veel geweldige mensen heb leren kennen.

Fietsen blijkt een enorme passie te zijn. Ondertussen heb ik de grenzen van België gefietst (1.500 km en meer dan 10.000 hoogtemeters), ben ik op bike-packingreis geweest door Scandinavië, en fietse ik de Galibier en Stelvio op. Eind augustus zal ik zelfs deelnemen aan mijn eerste ultracycling race. Zoiets had ik nooit verwacht toen ik nog als zesjarige in bed lag om te wachten tot ik eindelijk wakker zou worden uit die nachtmerrie.

Afbeelding
Landsgrenzen van België gefietst: 1500 km in 11 dagen