Sonia – 67 jaar
Leeftijd van diagnose: 9 jaar
“Ik ben samen met mijn gezin een fervente wandelaar geworden. Dit is pas tot zijn recht gekomen met ons pensioen en het leren kennen van DiaT1op, waarbij mensen met diabetes aangemoedigd worden om te wandelen, fietsen en lopen met de nodige opvolging. Weer een stapje verder, want soms moet je toch wel eens aangespoord worden om te gaan sporten.”

Ik kreeg op 9-jarige leeftijd de diagnose van type 1 diabetes (foto: 4de persoon van links). Mijn familie, ouders en ik waren op een carnavalsfeestje in Tienen. Tijdens dat feestje dronk ik veel om de dorst te lessen, maar dit was wel gesuikerde botermelk, wat heel slecht is voor mensen met diabetes. Ik was eveneens op korte termijn fel vermagerd. Mijn oom werkte in het labo van het ziekenhuis van St. Rafaël en stelde voor om een urinestaal mee te geven voor onderzoek.

Ik weet alleen nog dat ik dringend gehospitaliseerd werd en dat ik geen suiker meer kreeg. Toen kwam ook het verdict dat ik spuitjes moest krijgen. Mijn vader was diegene die de zware rol op zich nam. In die periode was het maar 1 spuit per dag. Andere alternatieven dan suiker vermijden waren er in die tijd niet, dus ook geen snoepjes meer... Voor de dorst had je alleen maar een keuze tussen bruisend en plat water.  

Ik ben dikwijls in het ziekenhuis beland omdat mijn waardes heel slecht waren. Er waren toen nog weinig controlesystemen: alleen de urine kon nagekeken worden met strookjes die je bij de apotheek kon kopen.

In die tijd kwam de Coca-cola truck 1 maal per jaar met een gratis drankje voor de kinderen op school. Ja, daar stond ik dan, voor alle kindjes een cola en voor mij niets, ik voelde mij toen zo slecht, alleen de schaamte dat ik niets kreeg alsof ik gestraft werd, zelfs geen bekertje water.

Op mijn 18de ging ik solliciteren bij de brouwerij Artois. Ik durfde zelfs niet te melden dat ik diabetes had, uit schrik dat ik geen job ging krijgen. Na vele jaren heeft de medische dienst van Artois me dan toch overtuigd om het zeker tegen mijn collega’s te zeggen zodat zij konden ingrijpen als ik een hypo kreeg. Ik was verlegen dat ik diabetes had, dat was precies een besmettelijke ziekte. De hulpdiensten zijn mij ook verschillende keren komen halen en ik kreeg zelfs de stempel dat ik epilepsie had.

Dit gevoel is pas verdwenen toen er in Leuven een afdeling werd opgestart van de Belgische Vereniging voor Suikerzieken, wat daarna de Vlaamse Diabetes Vereniging werd, en ondertussen Diabetes Liga genoemd wordt. Ik heb me daarbij aangesloten en dat heeft mij spraakzamer gemaakt over diabetes. Ondertussen is heel de familie nog steeds bestuurslid van de Diabetes Liga, afdeling Leuven.

Op dit moment heb ik zelf een Tandempomp, waar ik heel tevreden mee ben, samen met een sensor van Dexcom G6.  Wat een luxe!  En je moet weten dat ik daar een aantal jaren over gedaan om die beslissing te nemen.  Dit is er zeker gekomen door het enthousiasme van sommige vriendinnen en door toedoen van de professoren in het ziekenhuis.

Ik ben samen met mijn gezin een fervente wandelaar geworden. Dat is pas tot zijn recht gekomen met ons pensioen en dan is diat1op gekomen, waardoor mensen met diabetes werden aanmoedigd om deel te nemen aan wandelen, fietsen en lopen met de nodige opvolging. Weer een stapje verder, want soms moet je toch wel eens aangespoord worden om te gaan sporten.

Ik heb op dit moment alleen maar positieve indrukken van Hippo and Friends want zij zetten zich vooral in voor de wetenschap en zoeken fondsen om dit te kunnen verwezenlijken. Ik hoop ook dat die vervelende corona wegblijft zodat we op een aangename manier kunnen blijven sporten met diaT1op en met een geweldig groepsfeest kunnen afsluiten.