Gilles Vogezen 1
Gilles – 25 jaar
Leeftijd van diagnose: 13 jaar
“Na mijn diagnose ben ik op zoek gegaan naar iets om mijn hoofd leeg te maken. Ik begon met voetbal, ging over naar tennis en ontdekte uiteindelijk de koersfiets. Ik ging via de Diabetes Liga op kamp met lotgenoten en kwam uiteindelijk in contact met DiaT1op. Na een aantal jaar in DiaT1op kan ik met zekerheid zeggen het mij verder heeft gebracht. Enerzijds in het fietsen, maar anderzijds in het overtreffen van mezelf. Dankzij DiaT1op heb ik elk jaar een doel om voor te trainen. Het hoogtepunt voor mezelf was mijn challenge 'Insulin On The Road'. Ik fietste 1000 km door weer en wind om geld in te zamelen voor vzw Hippo and Friends, een topervaring!”

Ik zal het niet snel, om niet te zeggen: nooit, vergeten hoe ik op 30 mei in 2011 ben opgenomen in het ziekenhuis op 13-jarige leeftijd. Net de diagnose van type 1 diabetes gekregen. Van het ene onderzoek naar het andere. Van de ene koolhydraatportie naar de andere maaltijd en steeds weer rekenen, rekenen en rekenen…. Om maar mee te geven dat wiskunde mijn lievelingsvak was (lees dit gerust op een sarcastische manier).

Opstaan, goed geslapen? Ja, jij? Ook hoor… even rustig wakker worden. Was het maar zo simpel. Opstaan, geen zorgen en gewoon eten wat er ligt zonder kopzorgen en zonder berekeningen. Het leven van een persoon met type 1 diabetes is letterlijk met vallen en opstaan en van ’s morgens tot ’s avonds en eigenlijk ook ’s nachts. Kortweg: een fulltime job.

"Ik geloof in de zin 'Together Everyone Achieves More (TEAM)', en sinds ik een diaT1opper ben, nog veel meer!"

Gilles insuline on the road 1

Je leert er mee leven. Type 1 diabetes is nu eenmaal een obstakel waar je enerzijds over moet en anderzijds meeneemt in je rugzak. Op 13-jarige leeftijd was het niet zo simpel om als jonge kerel een ‘gewoon’ leven te leiden, zeker niet met diabetes. Waar mijn leeftijdsgenoten volop in de puberteit kwamen en zich bezighielden met allerlei activiteiten, probeerde ik hetzelfde te doen. Alleen diende ik met iets extra rekening te houden.
 

Al snel had ik door dat ik iets moest vinden om mijn hoofd leeg te maken. Dag in dag uit prikken, tellen, spuiten, scannen… Dat vergde veel van mijn mentale energie. De meeste zouden zich ’s avonds nestelen in de zetel, maar ik moest en zou elke dag mijn zinnen verzetten. Hoe? Via allerlei sporten.

"Ik begon met voetbal, ging over naar tennis en ontdekte uiteindelijk de koersfiets."

Het duurde niet lang of ik kwam in contact met allerlei aspecten van de sport: materiaal, wielerploegen, wedstrijden, upgrades en nog zoveel meer…. Het leukste aspect kwam ik pas later tegen: het samenhorigheidsgevoel. Waar ik enerzijds via de Diabetes Liga op kamp ging met lotgenoten, kwam ik uiteindelijk in contact met diaT1op. Na een aantal jaar kan ik met zekerheid zeggen dat diaT1op mij verder heeft gebracht. Enerzijds in het fietsen, maar anderzijds in het overtreffen van mezelf. Dit zonder me zorgen te maken en te beseffen dat ik er niet alleen voor sta.

 

"Dankzij diaT1op heb ik elk jaar iets om voor te trainen, een doel."

Een doel dat ik uiteindelijk bereik en met volle teugen naar kan terugkijken! Het hoogtepunt voor mezelf was in 2021. Via diaT1op was ik in contact gekomen met de vzw Hippo and Friends. Zelf had ik een diaversary: 10 jaar type 1 diabetes. Net in het jaar dat insuline zijn 100-jarig bestaan mocht vieren. 10 X 100 = 1 000 km.

Mijn challenge 'InsulinOnTheRoad' was een topervaring! Door weer en wind heb ik het volbracht en als ik eerlijk ben, zou dit nooit gelukt zijn door de steun die ik hiervoor kreeg vanuit diaT1op. Mensen moedigden me aan in weer en wind! Het fijne hieraan is dat ik met deze challenge middelen kon inzamelen voor Hippo and Friends. Het voelt fijn aan om zo mijn steentje te hebben kunnen bijdragen aan een VZW die zich inzet voor het leven van mensen met type 1 diabetes.